لنډه کیسه: تاوان - لېمه ودان

لنډه کیسه: تاوان - لېمه ودان


  • 11 مياشتي دمخه (15/07/2023)
  • لېمه ودان
  • 705

د قمرۍ په مښوکه کې خلی و، له ځمکې ونې ته والوته، خلی یې د ونې په ښاخونو اېښوده، راولوېد. پسې راښکته شوه، بیا یې په مښوکه کې واخیست ونې ته والوته، خلی بیا راولوېد. 

حیات الله د خونې له کړکۍ کڅوړنې شناوۍ سترګې ورته نیولې وې، د قمرۍ او خلي ننداره یې کوله. خپل تېر ژوند یې سترګو ته ولاړ و. سهار په خړه کې به کار ته لاړ، ګرده ورځ به یې په دوکان کې کار کاوه، تیاره ماښام به کور ته ستون شو. یو ځل یې مېرمنې ورته ویلي و چې کلي ته به په چکر لاړ شو، ده نه وه منلې، چې د دوکان کار په ټپه درېږي، تاوان به وکړو. ګونځې خوله یې وخوځېده:

- هغه میاشت به مې ګټه کړې وه... که تاوان!؟

سعید چټک خونې ته ننوت، یو انځور یې سترګو ته نیولی و، په شونډو یې موسکا خپره وه:

- بابا! بابا جانه!! دا تاریخي کلا زموږ په کلي کې ده؟؟

حیات سر وخوځاوه، سعید بیا وویل:

- نو تا لیدلې؟

- هو زویکه، زه چې ستا په عمر وم، موږ په کلي کې اوسېدو... .

سعید یې په خبره کې ورولوېد:

- نو تاسو به هلته مېلې هم کولې. د کلي خلک څومره بختور دي. څومره به یې سات تېر وي. د لویې کلا سیل به کوي.

حیات غلی و، د ماشومتوب وخت یې یاد شو. د دوی کور د زړې کلا سره نږدې و؛ خو ده ته هغه کلا جالبه نه وه، نه هم د کلي شنې ونې، د اوبو ویالې او غرونه ورته خوندور ښکارېدل. ده به له مشرانو سره په کارونو کې مرسته کوله، بېګا به بیا په دې بحث روان وو، چې پلاني مو د زردالیو د باغ پوله وهلې، پلانې بې‌نوبته اوبه ولګولې... .

د دروازې ټک ټک یې تر غوږ شو، سعید ورمنډه کړه، ویې ویل:

- ابا مې راغئ.

 شریف په انګړ کې راښکاره شو. 

سعید لا هم انځور ته کتل، شریف د چای پیاله ورپورته کړه، ویې ویل:

- میاشت پوره ده، چې معاش ولې نه راکوي. 

حیات دیوالي ساعت ته ځير و، یو وخت به دی هم د میاشتې پای ته په تمه و، بیړه به یې وه چې د میاشتې ګټه وشمېري؛ هغه وخت یې دې ته پام نه و، چې میاشت یوازې د ګټې حسابول نه دي، یوه یوه میاشت یې له عمر نه هم کمېده.

حیات غلی و. 

سعید کتابونه راواخیستل، انځور یې د کتابچې منځ کې کېښود، شريف ته یې مخ کړ:

- ابا! نن مکتب کې هلکانو ویل مېله کوو. ما ونه منله، له درسه وتلو.

شريف سر وخوځاوه:

- ښه دې کړي... .

حیات موسک شو، د مخ ګونځې یې لا ژورې شوې، د شريف په خبره کې ور ولوېد: 

- سعید بچو په یوه ورځ له درسه نه وتلئ.

د شریف تندی تریو شو:

- پلاره داسې مه ورته وایه، پرېږده چې درسونه یې وایي، دا مېلې تاوان ورته کوي.

حیات غلی و، انګړ ته یې سترګې ورواړولې، قمري لا هم لګیا وه خلي یې ونې ته پورته کول، بېرته رالوېدل.

پای